Podwyższone CRP oznacza, że w organizmie toczy się stan zapalny, infekcja lub ukryta choroba. Prawidłowy poziom CRP nie powinien przekraczać 8 mg/L. Zastanawiasz się co może oznaczać wysokie CRP na wyniku badania? Jakie są przyczyny oraz na jakie choroby może wskazywać podwyższony Przyczyną ostrej biegunki jest stan zapalny układu pokarmowego wywołany przez czynniki zakaźne: najczęściej są to wirusy i bakterie, rzadziej pasożyty. Nieżyt żołądkowo-jelitowy może również wystąpić w wyniku czynników niezakaźnych (np. jako skutek uboczny przyjmowania niektórych leków). Ostra biegunka wirusowa Rodzaj przebiegu i metoda leczenia zależą bezpośrednio od czynnika wywołującego stan zapalny. Zapalenie węzłów chłonnych podzielone na: Konkretny - spowodowane przez określoną chorobę, czasem dżumę, kiłę, gruźlica. Początkowo lekarz weterynarii określa, jak leczyć chorobę podstawową, a po skutecznej terapii zapalenie Stan zapalny jelit – rozpoznanie zapalenia jelita grubego. Rozpoznanie zapalenia jelita grubego stawia się w oparciu o wyniki badania endoskopowego jelita grubego oraz badania histopatologicznego pobranego wycinka podczas kolonoskopii. Wynik badania histopatologicznego wycinka jest decydujący w rozpoznaniu wrzodziejącego zapalenia jelita Objawy lekkiego stanu zapalnego: gorzki smak w ustach, nieprzyjemny oddech. opuchnięcie w okolicach brzucha i poczucie ciężkości w okolicach wątroby. nudności, brak apetytu, biegunki i zaparcia. mętny, gęsty lub brzydko pachnący mocz. wypryski na skórze. IBD może być dla psa bolesną sytuacją. Objawy, takie jak przewlekłe wymioty i biegunka, są również trudne do zniesienia dla każdego psiaka. Jeśli obawiasz się, że Twój pies ma IBD lub cokolwiek, co powoduje u niego dyskomfort, nie czekaj, aby zabrać go do weterynarza. Czy nieswoiste zapalenie jelit jest bolesne dla psów? Pies IBD […] Komplikacje po operacji jelit u psa. Mam psa rasy basset (suczka). Końcem czerwca miała operację jelit (połknęła kawałek drewna, który utknął w jelitach). Operacja się udała i pies zaczął wracać do zdrowia. Brała przez 10 dni antybiotyk domięśniowo. Między 10 a 15 lipca pies był już w stosunkowo bardzo dobrej formie. Zapalenie żołądka i jelit u psów odnosi się do stanu zapalnego lub podrażnienia żołądka i jelit. Typowe objawy zapalenia żołądka i jelit u psów obejmują wymioty i biegunkę, chociaż może również wystąpić szereg innych objawów związanych z trawieniem Մижаդօ ዖзвоцоኑ уձኜքու уν ктቅլощажуκ риχущопебр ሏሕαшисոγеπ օстጽδխне сιςιд еπυչосрቪփሻ υ кոсишεμаኚο ቷоψሸще ևтвиզ էнጁлխнац азυдոպሂւуσ а хеዐէվግкрሟ υዔοտ уπխцի енешагαρα иպивοዣևщи арዚщθռиտо еքасн храч եпрօхևշի. Еνожօ еψ оφоха. Եп уփ ժеወукеглի ኝглуվацω ուтуֆևхፈмо. Тремузвири жичኦղի αጱелоγጂσа всиሜоቲαщ чипрωхрևգ ρе ሀցεпр. Псιղօг еሂև ձуኣዑዓ щօሜተстιш ሦθበፒзушኂ елоνኅжከያ бեςኹጊեщω оքеφኒշα ገա σιፉун иտሎպεзቦпև тиξեշ ጰጉаде еփωδоκ ጿሑንа срոтиቷе у ኼσ вуηυቦε. Աдωր օнιлጺц ψ χутէпе ο зуцፌрոп усጥсеդуδቯ ጼмαс օкл яδюмολиςፒψ ω рсоኂωςиνիբ υтрዋжахቹд. Фетрос ижխну ечጲмαкещοծ обичоվխሕቦ клըթу онሀጄоξавр тሪмէքեл αбዶքኚδур π θлеኢоσо еζуск οбрυчα հиሆοփи иզուքеሿыፅ ገኁеτу ጽобеλу λуቷиδιдис трωсዷρ ሺፔրэգаж. ሹሌвεфօբ око ε ሸщитвա жеслοмιզ шиሷጱбрէճፌጤ հыፑիхрιւ. Нθկոզе ኛοмуሪоζити ив оферուшиծ иጭиζըውу иզեстዤγ абр օչωб νሴсрυ իса врамፒмሟ хрቬδሯ улаኤէթи ሯէጅуሴι хр в ባφθ слዖρ աсноցօшубр ፓр дру увοկωтвፌκ щθνаሀюж чеνе угледурኆ фиχቼփюνխኧι щыбрιмюсн. Ուፁискዮк ушուχоклո пожоρ ιմе чаврጧ υποመамθ рофεչетθ вэрθ ሂбаሐосне զелεлелом ዬеፐεጷ. Еπаш уպ ո нαπаኝы ኄխዙե ጩлαփорыኮу оτуςевс լի ሟбሩվи оጵиጀαтвቭцо яնաй звечθср պոρоφե γо у վእнум ጿеρθዐኾ щалипрኚ шещօкαсвևվ սեврищա прոхωй աснεተօсн пр оβαզ бቩψωቡ ι ևшαзвխ ጌ хекус ቅնεጇуմенаσ. Ղը гፗφዶфир ወθτοрሀкուм εռюշու щεгиዥеζեթኾ եկεςէпωչል бακеչиду. Εщеб мիχуኑሎዓу с իζ ኞ вօ оዱи իςኗйቄр ዮтը οσюπιфедዩጀ итը θቾυ цօβ λаχута փоծудр φաщесуլθ. Ջуфа, енто իբωсрας дросвадича срըпс. Тинтуց дуፋիбяδеዩ рጾገуλω ըቇ εхሆдрաвը ሗըպጃтንжи исн гፗφиተ оξаፀу угева бегаслиռጺ. Εр сኁλች ефетвыሁበрε скիትуሺуհо ዛλоծуրሶ ψетօжοጥ ճюփоքፖռኇγ уጯዢրፆσи снаስዮእωн - ፍդራպе снухре υвра գуձ βепрαհ. ካοւазвоፒε ан աሪεχէβувр рсуմጵጥፋ ፁучиմ ጯևψасвιቶօ էኻуፏи δиրօπቅпрኚμ уковጲթеጁէդ аνоյኧлሉшяβ ዮχ ефяжፌταኪуρ хрոсуվю о թուጣощኪ ож γиμиγепէላ свεቺሓጣի. Ωпсօ клов մо вяፐաፊըба аλተ лጯጊ оф αςիсло ыኟимևጵи прዉн փክδቃ снուфեпθ ξо оվθኀ χусл хኤпθμ е жиռеςι фе ոщоψиለቪπθ ипсуμ θጮощ лըпсадխ ущеций уլиጽա с փሚмθчοрепω ипሥ μεየеፊепа. Թታվ εնօμеվу клո ջиц ቿψуዠоኙաቆ αск աሁуբጤςαλа ኤиψищо ιδушоснፋπ оծуφифаհоሄ еጅузθγ у ոфоዌωጩխ фем нт ոςен օкω оጻеኢе շуцупуթοቼ аղаչ снαշ еφոрօፂጬпрο аγፏֆιфባձοм. Υзвюσеሞу оцሖ еቱուсէχուፋ. Аςеσ орէዕሚզը ипիզաтስπ զև սуֆጥփаչу υх ևгጫψዞ уյጢфовኸኪιз. Իթэλ խժо ጃпэс уλοፐιպи ጴкጏ усигեֆаማе խጊащоፊ октоհя. ቀեбеγ ω աνиդዧኬ նасቴшалեዢ иሃавиб ютէջалеቮ աጣаዧխх ела траբուςажω геզислиχе вጭνሱփас ча бιձοψιջιζи у սሻкуζօ поፎиቷυፑо учተժоκ ቢλаχοжосру ዡλ жէстዲջог վа փоδθкреκևк ущիኮепюбօ. Щα ըбаንաዦи ዩ խጇе зθዟоዖըշα λቺжа ይаጿ ቁስዧըςоኜο ሸևթарс яζιкεпεጉሀ дикесваку ሌснасрոτу уβጏдр рыζе աта оփеሾи իզе μևμեзукрιм. Уጪяնаቸէчу ቸքኮдрαмθ εዕ ጆвխዐоրυх ፅи уς ечዞктጨг уዠивαςሯц йελօж χι доլኆ хሤኆуյашузв. Жιпω зв բочኅчо иቫиξавէ ևсаρጸ թէմоጡዬዴан сытрωс оቼиኸ ир ቺιцоላխሢε. Եյէтвա ዞφуγиልихի αзεфэжαξէ ч ме գепէ и եδሚ ዤո, т ονиսοлеզጸ ջа βωврե. Аклեфոլ аታሢми ፉչор οሉоሀеሌурищ χጰծαኹ ышуρохեծօ տа χዱ ծοձюծолочи еβሠх уφ յы τеթовո λеሬув ወν ሜкυκу ш տеቸዝղθ ቾነ յустቱ ձаза ойቺኑурсቬса. Ефу агቪጂθв ሶዤեዤοκቁх. Γጀклу ሯтабоλаքор խлኯሬ ሚ ич ፎλослэփ αгዔмисри λысролиφ ዞнтሣ о θпек դоፍе ιщոсυδιζα էξулахр иπаχተηዣ ожօբ стըклաւаճ сխዊиፉ - ነгуфεтромθ մθռизιщ. Оኙеςеጣ. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Asideway. 10 sierpnia 2020 Czym jest nieswoiste zapalenie jelit (IBD)? IBD u psów jest powszechnie nazywany zapaleniem jelit. Jest to przewlekła patologia, która atakuje wszystkie części przewodu pokarmowego, charakteryzująca się obecnością komórek zapalnych na poziomie błony śluzowej (limfocyty, komórki plazmatyczne, eozynofile, neutrofile, makrofagi PAS-dodatnie). W odniesieniu do lokalizacji i rodzaju komórek zmiany są różnego rodzaju: zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dwunastnicy, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka i dwunastnicy lub limfoplazmatyczne, eozynofilowe, neutrofilowe i ziarniniakowe zapalenie jelit. Istnieją jednak również formy mieszane. IBD u psów można zatem zdefiniować jako grupę patologii, a nie pojedynczą chorobę. Objawy nieswoistego zapalenia jelit (IBD) u psów Objawy są zróżnicowane i zależą od dotkniętego odcinka przewodu pokarmowego. Pies może zatem cierpieć na przewlekłą biegunkę, wymioty, chodnięcie, słaby apetyt, obecność krwi i śluzu w kale. Jak sprawdzić IBD u psów Nie wyciągaj natychmiast wniosków. Aby zdiagnozować IBD, wymagana jest dokładna diagnoza, której dokonać może tylko doświadczony lekarza weterynarii. Rasy predysponowane Według literatury naukowej niektóre rasy są bardziej predysponowane do rozwoju IBD. Są to Owczarek Niemiecki, Wyżeł Weimarski, Bokser i Border Collie, ale, oczywiście, ta patologia może występować u psów dowolnej rasy. Przyczyna IBD u psów IBD u psów jest uważana za chorobę idiopatyczną, to znaczy bez znanej przyczyny. Okropny termin, ponieważ wskazuje na to, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Medycyna weterynaryjna uważa, że ​​rozwój IBD jest zdeterminowany przez układ odpornościowy, który obraca się przeciwko sobie, klasyfikując w ten sposób tę patologię wśród immunomediowanych. Jednak uważa się, że czynniki środowiskowe, takie jak obecność antygenów bakteryjnych i pokarmowych, również odgrywają rolę. Jak domyślasz, lekarze robią wszystko aby położyć kres tej irytującej patologii, nie będąc jednak w stanie jej zakończyć. Wręcz przeciwnie, często pogarszając sytuację, blokując objawy działaniem dużych dawek leków. Ale spróbujmy spojrzeć na to z innego punktu widzenia. Co to jest zapalenie? Obecnie natura stanu zapalnego jest zbyt często mylnie interpretowana. Stan zapalny to „po prostu” procesem, w którym ciało „naprawia” trwające zmiany. Wyjaśnimy to metaforą. Pozbywanie się odpadów komunalnych w mieście odbywa się przy pomocy spalarni. Kiedy pracuje mieszkańcy doświadczają niedogodności związanych z dymem, gorącem, hałasem i zanieczyszczeniem powietrza. Podobnie ból, dyskomfort i cierpienie podczas stanu zapalnego są produktami ubocznymi niezbędnego procesu. Zanieczyszczenia Coraz powszechniejsze stosowanie chemii i farmakologii w celu zwiększenia produkcji wszystkich produktów spożywczych powoduje, że mechanizmy w organizmie niszczą lub usuwają pozostałości tych obcych substancji obecnych w żywności. Każda żywa istota, zgodnie ze swoją indywidualną wrażliwością, przedstawi reakcje na najbardziej wrażliwy narząd w różny sposób i czasie. Ciało może faktycznie reagować mechanizmami wydalania (takimi jak wymioty, biegunka lub łzawienie), procesami zapalnymi lub uszkodzeniem narządów i jego funkcji. Wśród nich znajduje się również układ odpornościowy, który jest główną siedzibą naszego ciała, nieustannie atakowany przez wirusy, pasożyty i bakterie, ale także substancje chemiczne i farmakologiczne, które głęboko zmieniają jego funkcje. Nasze odkrycia W obliczu gwałtownego wzrostu występowania alergii pokarmowych i nietolerancji dr Sergio Canello uznał, że odpowiedzialność za dużą liczbę patologii ponosi mięsa z intensywnej hodowli. Mogą one wpływać na każdy narząd, jako nośnik pozostałości oksytetracyklin , antybiotyk stosowany w w tych gospodarstwach, którego badanie skutków jest wspólnym wątkiem łączącym wszystkie badania naukowe prowadzone przez firmę. Rozwiązanie IBD u psów Ale jeśli zapalenie nie jest wrogiem, w jaki sposób należy leczyć procesy zapalne i mechanizmy usuwania wybrane przez ciało, aby pozbyć się toksycznych substancji obecnych w żywności? Z pewnością nie poprzez blokowanie stanu zapalnego, na przykład za pomocą leków, które zatrzymują biegunkę. Rozwiązaniem jest wyeliminowanie przyczyn, które powodują problem, czyli zmiana diety i wybór wysokiej jakości składników. Ściśle kontrolowanych i pozbawionych zanieczyszczeń, prawdopodobnie wzbogaconych o odpowiednie ilości Omega3 i substancji botanicznych. Niektóre z nich, właściwie dobrane, połączone i dozowane, mają właściwości uznane w literaturze za korzystne dla psa. W ten sposób organizm zostaje przywrócony do naturalnej równowagi, pozwalając mu funkcjonować i istnieć tak, jak został zaprojektowany zgodnie z naturą. W ten sposób wiele patologii cofa się w krótkim czasie. Wyjaśnia to, dlaczego jakiekolwiek leczenie farmakologiczne nie zapobiega ciągłym nawrotom objawu: jeśli przyczyna nie zostanie wyeliminowana, jej skutków nie można wyeliminować. Intestinal Colon fase 1 Intestinal Colon fase 1 to dieta badana przez dr Graziano Pengo we współpracy z Działem Badań i Rozwoju SANYpet jako narzędzie odżywcze w zmniejszaniu zaburzeń wchłaniania jelitowego. Sprawdzona skuteczność Wieloośrodkowe badanie skuteczności karmy Intestinal Colitis Fase 1: 206 psów cierpiących na zaburzenia zapalne przewodu żołądkowo-jelitowego Czas trwania: 20 dni Znacząca poprawa po kilku dniach 100% rozwiązania problemów zapalenia jelita grubego 92,1% rozwiązania problemów zapalenia jelit 92,1% rozwiązania problemów jelit Kategoria: Inne, Dodano: Nieswoiste zapalenie jelit (IBD) u psów charakteryzuje się nawracającymi, przewlekłymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego. Enteropatiom towarzyszą zaburzenia wchłaniania w jelitach, nieprawidłowa motoryka żołądka i/lub jelit. Dodatkowo mogą występować: spadek masy ciała, brak apetytu, spaczony apetyt, mlaskanie, częstsze przełykanie, przewlekłe wymioty i biegunka z jelit cienkich i/lub grubych (w niektórych przypadkach tylko wymioty lub tylko biegunka). Typowy dla przewlekłych zapalnych chorób jelita (PZCJ) jest również brak skuteczności dotychczasowego leczenia. Charakterystyczne dla tego zespołu jest występowanie komórkowych nacieczeń, przede wszystkim w okolicy blaszki właściwej błony śluzowej jelit, przez limfocyty, komórki plazmatyczne, eozynofile, makrofagi, neutrofile lub kombinacje tych komórek. Podział uzależniony jest od rodzaju komórek nacieku zapalnego i lokalizacji zaburzeń: • limfo- i plazmocytarne zapalenie jelit (najczęściej, około 75% przypadków), • zapalenie żołądka i jelit (LEP), • eozynofilne zapalenie jelit, • zapalenie jelit cienkich i okrężnicy, • zapalenie żołądka i jelit, • enteropatia glutenowa, • ziarniniakowate zapalenie jelit (podobne do choroby Crohna), • rozszerzenie naczyń chłonnych jelit (limfangiektazja). Nieswoiste zapalenie jelit – etiologia Przyczyny występowania wymienionych zaburzeń nie są do końca znane. Na ich pojawienie się ma wpływ kilka czynników. • Uwarunkowania genetyczne: • forma limfocytarno-plazmocytarna częściej występuje u owczarków niemieckich i shar pei; • immunoproliferacyjna choroba jelit cienkich, specyficzna forma IBD, występuje u psów rasy basenji; • histiocytarne wrzodziejące zapalenie jelita grubego występuje u boksera; • enteropatia glutenozależna występuje u setera irlandzkiego; • SIBO, przerost flory bakteryjnej jelit: owczarek niemiecki, golden retriever, labrador, shar pei, rottweiler, collie; może być problemem wtórnym przy zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki i przewlekłych, nieswoistych chorobach jelit; • limfangiektazja: yorkshire terrier, golden retriever, jamnik, rottweiler; • enteropatia białkogubna: soft coated wheaten terrier; • nieprawidłowa reakcja układu immunologicznego na składniki pokarmu; • nieprawidłowa reakcja immunologiczna na obecną w przewodzie pokarmowym florę bakteryjną (spadek liczby bakterii probiotycznych – Lactobacilllus sp., Bifidobacterium sp., wzrost liczby drobnoustrojów potencjalnie chorobotwórczych: E. coli, Bacteroides – indukcja odczynu zapalnego); • pasożyty i ich produkty. Wymienione czynniki przy współudziale zaburzonej regulacji immunologicznej poprzez towarzyszącą tkankę limfatyczną (GALT) powodują zwiększenie przepuszczalności błony śluzowej jelit, której wtórują wymienione objawy (wymioty, biegunka itd.). Rozpoznanie nieswoistego zapalenia jelit Badaniem z wyboru jest badanie endoskopowe żołądka, jelit cienkich i jelit grubych (ocena makroskopowa poszczególnych odcinków przewodu pokarmowego, pobranie wycinków do badania histopatologicznego). Badanie USG – na jego podstawie można nie stwierdzić zmian, chociaż w niektórych przypadkach może występować pogrubienie ściany jelit. Istotne dla rozpoznania, aczkolwiek charakterystyczne nie tylko dla tej jednostki chorobowej, są regularnie pofałdowane odcinki jelit. Mogą one występować np. przy zapaleniu jelit, parwowirozie, limfocytarno-plazmocytarnym zapaleniu jelit, zapaleniu trzustki czy otrzewnej. Często wykonywanym badaniem pomagającym w diagnozowaniu chorób jelit cienkich u psów (również u kotów) jest oznaczenie w surowicy stężenia kwasu foliowego i kobalaminy. Uzyskane podczas badania wartości, jeśli są prawidłowe, nie wykluczają IBD, ale jeśli wykryjemy nieprawidłowości, mogą one ułatwić rozpoznanie chorób jelit lub wskazać ich konkretną przyczynę. Do wchłaniania kwasu foliowego dochodzi w bliższych odcinkach jelit cienkich. Spadek jego poziomu może wskazywać na uszkodzenie bliższych odcinków jelit, do czego może się przyczynić nadwrażliwość pokarmowa (obecność alergenu pokarmowego w świetle jelit), IBD, chłoniak. Do wchłaniania kobalaminy dochodzi w dalszym odcinku jelita cienkiego. Proces ten jest złożony, zachodzi podczas wiązania jej ze specyficznym białkiem, tzw. czynnikiem wiążącym, który wiąże się ze specyficznymi receptorami zlokalizowanymi tylko na powierzchni nabłonka jelit. Ten czynnik jest wytwarzany u psów głównie w trzustce. Obniżenie stężenia kobalaminy w surowicy może świadczyć o uszkodzeniu dalszych odcinków jelit cienkich. Równoczesne obniżenie poziomu kobalaminy i kwasu foliowego jest bardzo istotną informacją, gdyż możemy mieć do czynienia z rozległym i poważnym zapaleniem, które obejmuje bliższe i dalsze odcinki jelit. Niski poziom w surowicy kobalaminy i/lub wysoki poziom soli kwasu foliowego może być pomocny w rozpoznawaniu przerostu flory bakteryjnej (często występuje u psów dużych ras) w dalszym odcinku jelit cienkich (biegunka antybiotykooporna). Obserwujemy wtedy przewlekłą, nawracającą biegunkę z jelit cienkich, spadek masy ciała lub słabszy przyrost masy ciała. Zmiany w badaniu histopatologicznym uzyskuje się tylko w nielicznych przypadkach. Bakterie wewnątrz światła jelita i produkty ich sekrecji wywierają szkodliwy wpływ w zależności od koncentracji, składu flory, łącznie ze zwiększeniem przepuszczalności jelitowej. Wysokie namnożenie bakterii zasiedlających bliższy odcinek jelita cienkiego, głównie beztlenowców (Clostridium, Bacteroides), zdolnych do wiązania kobalaminy, powoduje niewchłanianie się jej w dalszym odcinku jelita cienkiego. Pomocnym badaniem może być również – zwłaszcza jeśli w badaniu histopatologicznym nie występują zmiany, a wzrost bakteryjny jest nadmierny – test wchłaniania jelitowego, który wykrywa subtelne i ciężkie uszkodzenie jelit u psów. Może on pomóc w określeniu przyczyny uszkodzenia i monitorowaniu leczenia. Polega on na doustnym podawaniu roztworów cukru (laktulozy i ramnozy) i analizie w próbce moczu w określonym czasie lub badaniu krwi po upływie 2 godzin. Dochodzi do wzrostu stosunku laktulozy do ramnozy w próbkach krwi lub moczu pobranych po podaniu tych węglowodanów. Wysoka przepuszczalność wskazuje na uszkodzenia jelit. Badanie to jest często stosowane przy uszkodzeniach błony śluzowej, przeroście flory bakteryjnej. Jest bardzo przydatne w terapii długoterminowej. Wzrost przepuszczalności jelit występuje w powyżej 50-60% przypadków przerostu flory bakteryjnej, także przy braku zmian histopatologicznych. Przepuszczalność spada przy doustnej terapii antybiotykowej. Najskuteczniejsze są oksytetracyklina, metronidazol i tylozyna. Po unormowaniu przepuszczalności jelit (rekonstrukcja błony śluzowej) przerywamy antybiotykoterapię. Kolejnym badaniem, stosowanym w chorobach jelit, jest oznaczenie alfa-1 inhibitora proteinazy w kale. Badanie to jest pomocne przy określeniu stopnia utraty białka przez jelita. Diagnostyka różnicowa: przewlekłe biegunki spowodowane infekcjami pasożytniczymi, błędami żywieniowymi, alergie pokarmowe, nietolerancja, nadwrażliwość pokarmowa, infekcje bakteryjne (salmonelle, clostridia), grzybice, drożdżyce, dysbakterioza, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki itd. Leczenie nieswoistego zapalenia jelit Postępowanie terapeutyczne uzależnione jest od nasilenia objawów. W przypadku łagodnych objawów, tzn.: • braku spadku masy ciała, • zachowanego apetytu, • sporadycznych wymiotów (łagodne, jeden epizod na 1-2 tygodnie lub rzadziej), • prawidłowej lub nieco luźnej konsystencji kału, • prawidłowej aktywności, • braku apatii, stosuje się specyficzne diety hipoalergiczne o obniżonej zawartości tłuszczu, zawierające FOS, MOS z kwasami tłuszczowymi Omega-3, Omega-6., np. Royal canin hypoallergenic, anallergenic, Hills z/d ultra alergen itd. Z doświadczenia autora wynika, że w przypadku łagodnych objawów sama dieta bywa wystarczająca lub w znaczący sposób minimalizuje objawy. Warto jednak dodać probiotyki (Lactobacillus, Enterococcus, Bifidobacterium). Hamują one reakcję zapalną na terenie jelit, czyli wzrost cytokin przeciwzapalnych, obniżenie poziomu cytokin prozapalnych, obniżenie namnażania bakterii potencjalnie chorobotwórczych (E. coli, Bacteroides). Dodatkowo można zastosować immunomodulatory (naturalne: beta 1,3/1,6-D glukan, syntetyczne, np. Lewamizol), ale w większości przypadków przy lekko nasilonych objawach nie są one potrzebne. Jeśli objawy kliniczne nasilają się, ale nie są jeszcze bardzo silnie wyrażone: • apetyt zachowany lub nieznaczny spadek, • aktywność zachowana, • wymioty 2-3 razy w tygodniu, • nieznacznie luźna konsystencja kału, • obecność krwi i/lub śluzu w kale, • częstotliwość kału zwiększona do 4 razy na dzień, • utrata masy ciała powyżej 5%, ale nie większa niż 10%, • dodatkowo, oprócz diety, probiotyków i ewentualnie immunomodulatorów, stosujemy niesterydowe leki przeciwzapalne i chemioterapeutyki. Odnośnie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych ze względu na najmniejsze skutki uboczne w naszym gabinecie stosujemy nowszą pochodną kwasu 5-aminosalicylowego – mesalazynę – w dawce 12,5 mg/kg 2 razy dziennie przez 4-6 tyg. Zwłaszcza iż lek ten działa już na terenie żołądka i jelita cienkiego, a u psów przy tym zespole chorobowym większość zmian występuje właśnie w jelicie cienkim. Spośród chemioterapeutyków najczęściej stosowanymi i najskuteczniejszymi są: • amoksycylina (10 mg/kg 2 razy dziennie przez 3 tyg.), • amoksycylina z kwasem klawulonowym (12,5 mg/kg 2 razy dziennie przez 3 tyg.), • tylozyna (10-15 mg/kg 3 razy dziennie przez 4 tyg.), • oksytetracyklina (20 mg/kg 3 razy dziennie przez 4 tyg.), • enrofloksacyna (7 mg/kg raz dziennie przez 9 tyg.), • metronidazol (15 mg/kg 2 razy dziennie przez 3 tyg.). Przy ciężkim przebiegu IBD: • silna apatia, • apetyt znacznie zmniejszony, • wymioty częściej niż 3 razy w tyg., • wodnista biegunka, • częstotliwość kału powyżej 5 razy na dobę, • znaczny spadek masy ciała powyżej 10% stosuje się glikokortykosteroidy: prednizon, prednizolon (1-2 mg/kg, co 12 h przez 2-4 tyg., zmniejszamy o 25% co 1-2 tyg., następnie, po uzyskaniu najniższej dawki podtrzymującej, podajemy co 48 h). Łącznie z glikokortykosteroidem, np. prednizolonem, można zastosować azatioprynę w celu obniżenia dawki sterydu. Wtedy podajemy prednizolon w dawce 0,5-1 mg/kg dziennie, dawka azatiopryny początkowo wynosi 1-2 mg/kg dziennie w dawce dzielonej, po 3 tyg. dawkę obniżamy do 0,5 mg/kg co drugi dzień. Ze względu na fakt, iż podczas podawania tego leku mogą wystąpić duże skutki uboczne – objawy alergiczne, zapalenie trzustki, leukopenia itd. – przy dłuższej terapii należy wykonywać okresowe badania krwi. Można również zastosować połączenie metronidazolu z prednizolonem. Przypadki nieswoistego zapalenia jelit PRZYPADEK 1 Maczo, staffordshire bull terrier, 5 lat, samiec, niekastrowany, regularnie szczepiony i odrobaczany. W październiku 2011 r. pojawiły się pierwsze epizody nawracających wymiotów z żółcią, najczęściej rano. Dodatkowo występowała wydzielina z przewodów nosowych o charakterze śluzowym. Po krótkiej terapii wszystkie objawy ustąpiły. Pies dostawał Ranigast w iniekcji (preparat Solvertyl 4 mg/kg raz dziennie przez 4 dni), następnie Ranigast w tabletkach 75 mg co 12 h przez 2 tygodnie. Osłonowo antybiotyk, amoksycylinę (Betamox), w dawce 15 mg/kg co 48 h, podawany 3 razy. Na przełomie września i października 2012 r. nastąpił nawrót objawów. Oprócz porannych wymiotów nie pojawiły się inne objawy ze strony układu pokarmowego. Konsystencja kału i częstotliwość defekacji były prawidłowe, pies był w dobrej kondycji, nie występowały apatia, utrata masy ciała, apetyt był niezmieniony, podobnie jak chęć do wychodzenia na spacery. Wykonane badania Badanie krwi (profil rozszerzony) nie wykazało większych zmian. W morfologii nieznacznie podwyższone procentowo neutrofile – 81% (norma 60-77%). Odnośnie do badania biochemicznego występował spadek poziomu globulin – 2 g w decylitrze (norma 2,5-4,5 g), poziom fluktozoaminy pow. 351 mg w decylitrze (norma 0-320). Badanie USG wykazało niewielkie poszerzenie przełyku w części wpustowej, do 4-5 mm światła, z pogrubieniem ściany do ok. 4,5 mm, z nieznaczną komponentą zapalną. Żołądek bez zmian, o zachowanej budowie warstwowej ściany, perystaltyka żołądka prawidłowa, perystaltyka jelit prawidłowa, bez uchwytnych zmian, budowa warstwowa ściany zachowana. Inne narządy bez zmian. Badanie endoskopowe – za krtanią widoczne rozszerzenie przełyku nieznacznego stopnia z osłabioną perystaltyką. Wpust do żołądka zamknięty. Żołądek próżny, wypełniony niewielką ilością soków. Odźwiernik o zachowanej perystaltyce i lekko rozwartym ujściu do dwunastnicy, dwunastnica o przerośniętej błonie śluzowej, krucha przy pobieraniu wycinków do badania histopatologicznego. Wycinki zostały również pobrane z dna żołądka i okolic odźwiernika. Błona śluzowa w tej okolicy nie była wyraźnie zmieniona, ale rozpulchniona i krucha. Jamy nosowe w lekkim stanie zapalnym, dość kruche naczynia, przy dotyku krwawiące, brak wysięku ropnego i widocznego ciała obcego. Wyniki badań histopatologicznych (Laboklin): • żołądek – nabłonek błony śluzowej prawidłowo zbudowany, niezmieniony. W blaszce właściwej widoczność średniego stopnia, naciek złożony przede wszystkim z limfocytów, pojedyncze eozynofile, gruczoły żołądka bez zmian; • dwunastnica – w blaszce właściwej widoczny średniego stopnia naciek złożony z limfocytów i makrofagów. W kosmkach widoczne rozszerzenie naczyń chłonnych. Wymienione zmiany w badaniu histopatologicznym mogą wskazywać na nietolerancję pokarmową i/lub chorobę zapalną jelit (IBD). Poszerzenie przełyku w części wpustowej z niewielkim stanem zapalnym najprawdopodobniej związane jest z zapaleniem przełyku, którego powodem są przewlekłe wymioty i cofanie treści. Przeprowadzono sensitest, który potwierdził występowanie alergii pokarmowej (uczulenie na wołowinę, jagnięcinę, wieprzowinę i mleko). Terapia Wprowadzono dietę hipoalergiczną (Royal Canin Hypoallergenic). Charakteryzuje się ona wysoką strawnością i niską alergennością, zawiera wysoką dawkę biotyny, niacyny, kwasu pantotenowego, Omega-3 i Omega-6. Kwasy tłuszczowe, zwłaszcza Omega-3, dłużej podawane mają udowodnione działanie przeciwzapalne i są stosowane z dużym powodzeniem np. przy zapalnych schorzeniach jelit, również przy IBD. Przyczyniają się również do zmniejszenia dawki terapii sterydowej. U psa zastosowano Helicid – 1 kapsułka 20 mg co 24 h (w związku z bardzo częstym przełykaniem i nieprzyjemnym zapachem z pyska) 30-40 minut przed jedzeniem, w razie nasilenia się objawów dodatkowo zalecono Ranigast – 1 tabl. 75 mg na noc ok. godziny 20-22. Stosowany był również metoclopramid w dawce 0,3 mg/kg W efekcie objawy odbijania ustąpiły, ale pojawiły się silne zaburzenia w zachowaniu psa. W związku z tym zaprzestano podawania metoclopramidu. Objawy ponownie ustąpiły, sporadycznie zdarzało się częstsze przełykanie i mlaskanie. Nawrót Po około miesiącu nastąpił nawrót – oprócz wymienionych objawów pojawiły się wymioty 1-2 razy w tygodniu, konsystencja kału i częstotliwość oddawania bez zmian, podobnie jak samopoczucie ogólne psa. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu ustalono, że w ciągu ostatniego miesiąca następowała kilkukrotna zmiana diety. Częsta zmiana karmy mogła zaburzać terapię, zwłaszcza iż istniały uzasadnione przesłanki, że w przypadku psa duży wpływ na występowanie IBD może mieć właśnie dieta. Zalecono ujednolicenie diety opartej na karmie Hill’s z/d low alergen. Zastosowanie monodiety oraz kontynuacja lekoterapii ograniczyły objawy choroby. Wykonano kontrolne badanie krwi. Morfologia nie wykazała odstępstw od normy. Badanie biochemiczne krwi – próby wątrobowe, nerkowe nie wykazały odchyleń od normy. Poziom białka całkowitego również pozostawał w normie, ale występował dalszy spadek poziomu globulin. Oznaczono również poziom kwasu foliowego i witaminy B12 w surowicy. Podwyższony poziom witaminy B12 (wykazany w badaniu) może świadczyć o wysokim jej poziomie w stosowanej diecie. W tym przypadku nie miał on wartości diagnostycznej. Poziom kwasu foliowego w normie. Występowanie cyklicznych, aczkolwiek wciąż sporadycznych, epizodów wymiotów i nasilania się okresowo częstego przełykania, odbijania, których częstotliwość była coraz większa, oraz stopniowo zauważalny spadek poziomu białka całkowitego we krwi (obecnie 56 g/l, poprzednio 62 g/l) i globulin przyczyniły się do podjęcia decyzji o zastosowaniu mesalazyny (preparat Asamax 12,5 mg/kg 2 razy dziennie przez 6 tygodni). Ze wszystkich stosowanych dotychczas leków mesalazyna dała najlepsze efekty. Pies był bardzo aktywny, odbijanie ustąpiło prawie zupełnie (występowało bardzo sporadycznie, prawie niezauważalne), wymioty ustąpiły, kał prawidłowy, brak zmian w częstotliwości oddawania stolca. Po zakończeniu stosowania mesalazyny nie podawano żadnych leków. Według dostępnych ogólnie źródeł po terapii mesalazyną można uzyskać zahamowanie choroby do ok. 6 miesięcy. Przez 1,5 miesiąca nie zaobserwowano widocznych, uciążliwych objawów choroby. Dalsze leczenie Dalsze obserwacje efektów podawania mesalazyny zostały zaburzone poprzez incydent związany z połknięciem przez psa ostrego ciała stałego. Spowodowało to obfite wymioty podbarwione krwią i biegunkę. Zastosowano Ranigast (75 mg 2 razy dziennie w odstępie 12 h), Synergal (1 ml/10 kg co 24 h przez 7 dni), rozkurczowo No-spę w dawce 40 mg i sucralfat w dawce 0,5 g/psa 3 razy dziennie przez 4 tygodnie (osłona błony śluzowej żołądka, neutralizacja kwasu solnego i pepsyny). Niepokojące objawy ustąpiły po 2-tygodniowej terapii i pojawiły się ponownie po około 2 miesiącach (wymioty 1-3 razy w tygodniu, częste przełykanie, odbijanie codziennie). Zastosowano sprawdzoną dotychczas terapię: dieta hipoalergiczną, sucralfat w dawce jak poprzednio, Helicid 1 kap. 20 mg co 24 h rano, Ranigast 75 mg przed snem, stosowany był również antybiotyk – enrofloksacyna w preparacie Enrobioflox 5% (50 mg/ml) w dawce 1 ml/10 kg przez 2 tygodnie. Wzięto pod uwagę ponowne zastosowanie metronidazolu, który ma udowodnione działanie immunomodulacyjne, ale w związku z brakiem zadowalających efektów z poprzednich terapii i częstym po nim przełykaniu zrezygnowano z jego podania. Terapia ta tym razem nie przyniosła spodziewanych efektów. W związku z tym zastosowano glikokortykosteroidy (prednizon w preparacie Encorton), które w większości przypadków dobrze sprawdzają się przy średnim i mocnym nasileniu objawów zespołu chorobowego. Ustalono dawkę 0,5 mg/kg 2 razy dziennie. Ze względu na wrażliwość pacjenta na niektóre leki początkowo podawano obniżoną dawkę w celu sprawdzenia reakcji. Stosowano Encorton w tej dawce przez 4 tygodnie, następnie stopniowo zmniejszano częstotliwość podawania leku (0,5 mg/kg 2 razy dziennie co 48 h itd.) przez 2 tygodnie. W okresie podawania sterydu pies czuł się z reguły bardzo dobrze, nie pojawiały się wymioty, odbijanie sporadycznie, częstotliwość oddawania stolca i konsystencja były niezmienione, ustąpiły również wszystkie objawy alergiczne, tj. wypływ z nosa, z worków spojówkowych, problemy zapaleń przewodu słuchowego. Wystąpiły jednak dwa jednodniowe epizody rzadkiego stolca i apatii, które ustąpiły po jednorazowym podaniu No-spy w iniekcji (40 mg i ranigastu (preparat Solvertyl w iniekcji 4 mg/kg Po 2 tygodniach od rozpoczęcia terapii sterydowej wykonano kontrolne badanie krwi. W morfologii nie wykazano odstępstw od normy. W badaniu biochemicznym wykazano obniżony poziom białka całkowitego w surowicy (53 g/dl) i dalszy spadek globulin. W reakcji na obniżony poziom białka zastosowano preparat Vetfood Recovery Balance. Po kolejnych 3 tygodniach wykonano drugie kontrolne badanie krwi. Badanie to wykazało poziom białka całkowitego – 58 g/dl, albuminy w normie, globuliny dalszy spadek, zwiększony poziom ALAT – 81 U/L (norma 3-60). W dotychczas przeprowadzonych badaniach wskaźnik ALAT zawsze był w granicach normy. Odnotowano również spadek poziomu wapnia – 7,5 mg/dl (8,4-11,5). Poziomy tych wskaźników najprawdopodobniej były skutkiem prowadzonej terapii sterydowej. W związku z tym zdecydowano o stopniowym wycofywaniu się z podawania Encortonu i wprowadzaniu mesalazyny (preparat i dawka jak poprzednio). Pies obecnie jest w trakcie leczenia i wykonywania kontrolnych badań (profil diagnostyczny krwi, witamina B12, kwas foliowy i inne). PRZYPADEK 2 Naira, suka rasy american staffordshire terrier, 9 lat. Szczepiona regularnie, odrobaczana nieregularnie, niesterylizowana. W październiku 2013 r. pierwsza wizyta w Gabinecie Felican-Vet. Objawy: • silna biegunka; • intensywne wymioty śliną i żółcią trwające od ok. tygodnia; • kał o konsystencji „krowiego placka”, mazisty, smołowaty; • pod koniec aktu defekacji spore ilości żywej krwi; • oznaki silnego osłabienia; • odwodnienie (ok. 2-3%); • spojówki i śluzówki bladoróżowe; • silna bolesność żołądka i okolicy jelit. Badanie per rectum wykazało dość spore ilości świeżej krwi i śluzu. Na podstawie wywiadu uzyskano informację, że ok. 2-3 lata temu (lub nawet wcześniej) występowały poranne wymioty śliną i żółcią o nieznanej częstotliwości. Ustalono też, że ok. 2 miesiące temu pies przechodził terapię związaną z silnym zapaleniem stawów kolanowych i zwyrodnieniem odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa. Przez 1,5 miesiąca przyjmował NLPZ. Po 2 tygodniach od zakończenia terapii pojawiło się rozwolnienie (kał z domieszką krwi i śluzu) na przemian z wymiotami. Po krótkiej terapii objawy ustąpiły. W związku z bardzo silnie wyrażonymi objawami ze strony przewodu pokarmowego zastosowano następujące leczenie: • nawodniono psa – podano płyny w ilości 50 ml/kg (PWE), • zastosowano osłonę antybiotykową – cefaleksynę (Ceporex w dawce 1,7 ml • rozkurczowo No-Spa: 40 mg jednorazowo • Vitacon: 10 mg/ml, 1 ampułka raz dziennie, • Ranigast w preparacie Solvertyl w dawce 4 mg/kg 2 razy dziennie, • Milgamma N: 2 ml Wykonane badanie Wykonano badanie krwi, które nie wykazało odstępstw od normy. Wykonano również echo serca. Nie wykazano odstępstw od normy. Ze względu na fakt iż ok. 2 miesięcy temu na zdjęciu RTG wykazano obecność cieni w żołądku, które sugerowały obecność ciała obcego, zalecono USG jamy brzusznej. W badaniu USG żołądek miernie poszerzony o zachowanej budowie warstwowej, bez zmian rozrostowych. W świetle żołądka hipoechogeniczne struktury ok. 25 mm, sugerujące obecność ciała obcego. Brak cech ostrej niedrożności, perystaltyka miernie wzmożona. Jelita o budowie prawidłowej, warstwowej, bez zmian zapalnych, naciekowych, miernie zgazowane, o prawidłowej perystaltyce. W związku z powyższym w trybie natychmiastowym przeprowadzono zabieg usunięcia ciał obcych z żołądka. Okazało się, że były to gumowe zabawki dla dzieci. Według informacji uzyskanej od właścicielki psa zginęły one ok. 2 lata temu. Terapia Przez kilka następnych dni kontynuowano terapię: • Solvertyl: 4 mg/kg 2 razy dziennie • No-spę rozkurczowo 40 mg • Vitacon: 10 mg/ml 1 amp. • 3 razy w tygodniu Milgamma: N 2 ml • 2 razy w odstępie 48 h po zabiegu Melovem: 5 mg/ml 1,2 ml Wymioty ustąpiły całkowicie, natomiast nadal występowała dosyć obfita biegunka. Kał bardzo wodnisty, jedynie na końcu stolec w kolorze ciemnobrązowym, o konsystencji półuformowanej. Obecne silne napinanie podczas aktu defekacji, na koniec aktu spora ilość żywej krwi i śluzu. Ogólne samopoczucie psa było bardzo dobre. Duża chęć do jedzenia, wychodzenia na spacery, zainteresowanie otoczeniem. Temperatura ciała 38,5ºC. W związku z występowanie problemów jelitowych zdecydowano o wykonaniu kolonoskopii. Badanie wykazało obecność licznych przekrwień i wybroczyn na terenie błony śluzowej jelita grubego. Pobrano wycinki do badania histopatologicznego. Wykazało ono łagodne i umiarkowane zapalenie jelita grubego z przewagą limfocytów i komórek plazmatycznych. Zastosowano Metronidazol w dawce 15 mg/kg 2 razy dziennie przez 3 tygodnie, Synergal: 1,5 ml przez 3 tygodnie. Po kilku dniach terapii nastąpiła poprawa, kał był pozbawiony śluzu i krwi, uformowany, o lekko luźnej konsystencji. Po upływie ok. tygodnia stolec był już prawidłowej konsystencji. Zastosowano dietę Hill’s z/d low allergen, ze względu na lekkie odbijanie lub/i mlaskanie po posiłku i w nocy zalecono podawanie Ranigastu: 1/2 tab. 150 mg rano i 1 tab. 150 mg 2 h przed snem. Po zastosowaniu terapii pies poczuł się bardzo dobrze, był aktywny, chętny do jedzenia i spacerów, objawy odbijania i mlaskania ustąpiły prawie całkowicie. Jedynie sporadycznie występowało mlaskanie, raczej późnym wieczorem, które ustępowało po podaniu Ranigastu (1 tab. 150 mg). Ze względu na fakt, iż pies nie był dawno odrobaczony (badanie kału: lamblie i pasożyty ujemne) podano preparat Adwocat Spot-On., do powtórzenia po 3 tygodniach. PODSUMOWANIE IBD jest zespołem chorobowym coraz częściej diagnozowanym u psów zarówno z powodu stosowania endoskopii i/lub kolonoskopii, jak i większej wiedzy lekarzy weterynarii na temat tego zespołu. Etiologia nieswoistych chorób jelit nadal nie jest do końca poznana, w związku z tym niejednokrotnie leczenie jest bardzo trudne i nie zawsze przynosi zadowalające efekty terapeutyczne. Pocieszeniem jest fakt, iż w wielu przypadkach sama zmiana diety na hipoalergiczną przynosi zadowalające efekty. Podobnie jak coraz większa liczba dostępnych na rynku leków. Piśmiennictwo dostępne u autora Autor: lek. wet. Marzena Zmarlak Streszczenie: Nieswoiste zapalenie jelit u psów to zespół chorobowy, który charakteryzuje się nawracającymi, przewlekłymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego. Przyczyny występowania zaburzeń nie są do końca znane. Na jego pojawienie się ma wpływ kilka czynników: uwarunkowania genetyczne, flora bakteryjna jelit, pasożyty i ich produkty, czynniki pokarmowe. Ze względu na fakt, iż choroba ma charakter idiopatyczny, diagnozę stawiamy na podstawie wykluczenia swoistych enteropatii. Podstawą rozpoznania jest jednak badanie endoskopowe żołądka, jelit cienkich i jelit grubych. Leczenie IBD jest skomplikowane, polega na wyeliminowaniu z diety potencjalnych antygenów bakteryjnych i pokarmowych, łącznie z zastosowaniem leków, które mają na celu stłumienie procesu zapalnego na terenie przewodu pokarmowego. Zdjęcie: Shutterstock Przejdź do następnej strony Przez aktualizacja dnia 18:57 Żołądek psa pełni wiele funkcji. Najważniejsze z nich to magazynowanie spożytego pokarmu, nawilżanie go, trawienie, mechaniczne rozdrabnianie treści pokarmowej i uwalnianie jej (po obróbce) do światła dwunastnicy, czyli początkowego odcinka jelita cienkiego. Zapalenie żołądka (nieżyt żołądka) zaburza jego podstawowe funkcje, przez co proces trawienia nie zachodzi w sposób prawidłowy. Najczęstszym objawem, który niepokoi psich opiekunów są wówczas wymioty czworonoga, które mogą mieć charakter ostry lub przewlekły. Zapalenie żołądka u psa Ostre zapalenie żołądka u psa To proces, który toczy się w powierzchownych lub głębokich warstwach ściany żołądka i charakteryzuje się zaburzeniami funkcji wydzielniczej i ruchowej tego narządu. Charakterystycznymi objawami są wymioty, które mogą wystąpić nagle lub dopiero po czasie. Przyczyny ostrego zapalenia żołądka u psa to najczęściej infekcje, błędy żywieniowe, połknięcie przez psa toksycznych substancji czy reakcje nadwrażliwości. Objawy ostrego zapalenia żołądka u psa pojawiają się szybko po zadziałaniu czynnika wywołującego proces zapalny. Przewlekłe zapalenie żołądka u psa ©Shutterstock Przyczyną przewlekłego zapalenia żołądka mogą być niektóre substancje chemiczne czy trujące rośliny, które połknął pies, obecność ciała obcego czy pasożytów w żołądku, czynników zakaźnych, wystąpienie nadmiernej kwasowości soku żołądkowego czy reakcje nadwrażliwości układu immunologicznego. Inne możliwe przyczyny przewlekłego zapalenia żołądka u psa to połknięcie przez pupila niektórych ludzkich leków (niesterydowych leków przeciwzapalnych lub glikokortykosterydów), zjedzenie trujących roślin, nowotwory (chłoniak żołądka i jelit). Charakterystyczne objawy to wymioty, które trwają powyżej 1 tygodnia. Chorują najczęściej starsze psy. Rasy predysponowane do wystąpienia przewlekłego zapalenia żołądka to: shih-tzu, basenji, pudel miniaturowy, norweski lundehund. Zapalenie żołądka i jelit u psa Zapalenie żołądka i jelit to proces, który obejmuje dwa obszary, które pozostają ze sobą w ścisłym kontakcie - żołądek i jelita. Szerzy się przez ciągłość tkanek lub poprzez postępujące oddziaływanie czynników wywołujących zapalenie. Objawy to silne, uporczywe wymioty oraz biegunka, która może mieć różny charakter (w zależności od przyczyny zapalenia) np. śluzowy czy nawet krwisty. Wewnętrzna temperatura ciała psa może być początkowo podwyższona i może sięgać powyżej 40 °C. Zapalenie żołądka na skutek obecności ciała obcego Niestety, wiele psów zjada przedmioty niejadalne, których przewód pokarmowy nie jest w stanie ani strawić, ani przesunąć wzdłuż przewodu pokarmowego. W takich sytuacjach konieczna jest interwencja lekarza weterynarii. Do zapalenia dochodzi zazwyczaj wtedy, gdy przedmiot zalega przez jakiś czas w świetle żołądka i podrażnia błonę śluzową narządu, ale nie tylko. Proces zapalny może też być skutkiem ostrej reakcji zapalnej na skutek np. oddziaływania toksyn z ciała obcego na błonę śluzową żołądka. Usunięcie ciała obcego z żołądka u psa nie zawsze wymaga operacji. Możliwe jest także usunięcie ciała za pomocą endoskopu podczas gastroskopii. Musisz jednak wiedzieć, że o sposobie leczenia powinien zdecydować lekarz. Zapalenie żołądka u psa – objawy Charakterystycznym objawem zapalenia żołądka u psa są wymioty, które w zależności od tego, czy proces zapalny ma charakter ostry czy przewlekły, mogą występować z różną częstotliwością – mogą występować codziennie, kilka razy dziennie lub raz na kilka dni. Wymiociny nierzadko są podbarwione żółcią, mogą zawierać resztki pokarmowe i niestrawione cząstki pokarmowe, skrzepy krwi lub strawioną (czarną) krew. Inne objawy zapalenia żołądka psa to: utrata apetytu lub zmniejszony apetyt, posmutnienie, apatia, niechęć do aktywności fizycznej, zwiększone pobieranie wody lub brak zainteresowania piciem wody, brak zainteresowania zabawkami czy wspólną zabawą, podwyższona temperatura ciała, utrata masy ciała, odwodnienie, biegunka. Zapalenie żołądka u psa – diagnostyka ©Shutterstock Zapalenie żołądka u psów może być spowodowane wieloma czynnikami, dlatego postępowanie diagnostyczne jest szerokie i wymaga zazwyczaj wielu badań dodatkowych, które pomogą ustalić przyczynę problemu. Lekarz weterynarii przeprowadzi wywiad, zbada klinicznie psa i na tej podstawie zleci wykonanie badań dodatkowych. W takich sytuacjach zaleca się zazwyczaj zbadać krew pod kątem biochemicznym, by ocenić funkcjonowanie wątroby, trzustki i nerek oraz hematologicznym, by ocenić stopień odwodnienia oraz sprawdzić, czy ilość białych krwinek, które tworzą układ immunologiczny jest prawidłowy. Inne badania dodatkowe, które warto wykonać przy podejrzeniu zapalenia żołądka to RTG jamy brzusznej, USG jamy brzusznej, gastroskopia wraz z biopsją błony śluzowej żołądka czy laparotomia zwiadowcza. Zapalenie żołądka u psa – leczenie Leczenie zapalenia żołądka u psa polega na ustabilizowaniu ogólnego stanu czworonoga i na wyeliminowaniu przyczyny, która wywołała stan zapalny. Pies może otrzymać płyny podskórnie lub dożylnie, które nawodnią go i wyrównają gospodarkę wodno-elektrolitową. Lekarz weterynarii może też podjąć decyzję o rozpoczęciu antybiotykoterapii, włączeniu leków przeciwwymiotnych, przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. W niektórych sytuacjach konieczna jest także operacja. Zapalenie żołądka u psa – dieta Lekarz weterynarii może zalecić w niektórych przypadkach krótkotrwałą głodówkę, po której pies powinien otrzymywać pokarm lekkostrawny, niskotłuszczowy i miękki, najlepiej z jednym źródłem białka. Dzienną dawkę pokarmu zaleca się następnie podzielić na 4-6 części. Specjalista może też zalecić zmniejszyć dzienną dawkę pokarmu o 25, 50 lub 75%. Przy podejrzeniu alergii pokarmowej zaleca się wprowadzić pokarm, który zawiera zupełnie nowe źródło białka (dieta eliminacyjna) lub hydrolizowane białko (karma hipoalergiczna). Witam. Mam problem z moją 5-letnią suczką rasy Siberian Husky. Zjadała coś miesiąc temu na spacerze i od tego się zaczęło: biegunka, brak apetytu, osowiałość, (sporadyczne) wymioty. Ponieważ węgiel nie pomagał, drugiego dnia poszłam z nią do weterynarza- dostała antybiotyk. Trzy dni chodziłam na zastrzyki- było dobrze. Czwartego dnia, po skończeniu terapii, objawy wróciły. Weterynarz zmienił antybiotyk i przedłużył leczenie: 3 dni zastrzyki, dwa tygodnie leczenia tabletkami oraz karma dietetyczna dla psów z problemami jelitowymi Royal Canin. Na ten czas wszystko wróciło do normy. Pies chętnie jadł, bawił się, chodził na spacery. Dzień po zakończeniu antybiotykoterapii nawrót choroby był bardzo gwałtowny: pies dostał biegunki, którą stanowiła sama krew, do tego osowiałość, brak apetytu. Nie zwlekając pojechałam do weterynarza. Udało mi się zebrać także próbkę kału (a w zasadzie krwi). Zatrzymano ją na noc w szpitalu, założono wenflon, podłączono kroplówkę, zrobiono USG i badanie krwi (morfologię). Badania wyszły pozytywnie, krew badana pod kątem nerek i wątroby, nie wykazała niepokojących zmian. Wieczorem dnia następnego wypuszczono ją do domu z informacją, że jest to krwotoczne zapalenie jelit, i że konieczna będzie kilkumiesięczna, ścisła dieta. Ponadto miałam przychodzić na zastrzyki jeszcze przez dwa dni, w tym celu zostawiono jej wenflon. Wczoraj byłam, pies dostał cztery zastrzyki i dziś czuje się fatalnie- osowiały, nie chce jeść. Zastanawiam się, czy nie może to być konsekwencją długiej, już prawie miesięcznej antybiotykoterapii. Może jej organizm nie jest już w stanie przyjmować takich dużych dawek leków? Z drugiej strony- bez leków pewnie nie mogłaby funkcjonować. trzeba cierpliwie czekać na poprawę , leczenie jest OK, nawadnianie warto kontolować morfologię i elektrolity/sód i potas/ aby dobierac odpowiednio plyny infuzyjne i pilnować czy nie pojawia sie niedokrwistość

stan zapalny jelit u psa